światosław / tales from the world

Posts tagged:



In recent decades we have travelled very fast on road of changing relationships with psychedelics – from therapists saying “drugs are bad, mmkay, what you need is our therapy” to users saying “ayahuasca gave me what 10 years of therapy couldn’t deliver” to finally therapists saying “mmkay, some drugs are good, but you NEED our therapy in the package”.


What about all finally acknowledging validity of journey itself, and relativity of importance of various stations – or destinations for that matter. What is needed for that is great courage for many involved – for some travelers to admit they are not “strong” enough to continue on their own, but for some therapists as well to confront their hidden fear of being left on their own, of not being needed, and hence not only jumping on the wagon, but forcing the view that all must jump on it the way they see it best.


Before my journey brought me to the Amazon, I have followed Sufi ways – literally and metaphorically, as each of their many branches is called precisely that – tariqa, “a path”. There are many of them, and far from being perfectly tolerant, those who trod on chosen one often look down upon others, see them as controversial, but despite the dialectic game, it seems like they – and many of us, remain aware of the underlying truth, that they are “only” that, a path, and most of all, rather then preach your truth, it is much more important to embody it.



“The thing we tell of can never be found by seeking, yet only seekers find it.”
Bayazid Bastami (804 – 874)


Work with ayahuasca is a process in which these words of famous Sufi mystic resonate eeringly well. No matter how profound the mystery revealed, how great the understanding, if we cling to it, we are inevitably punished with proportional diminishment of its power, it is as fleeting an effect as we want to make it permanent. Actually, this is not a punishment, this is a simple rule of nature.

Big bow to the gifts of coronavirus time, when more and more is taken away, so that we can open our eyes to see that rule and learn to be flexible.

Big bow to fellow seekers, for not loosing hope, holding each other up in times of doubt.



“To, o czym mówimy nie da się znaleźć poprzez szukanie, a jednak tylko poszukujący to znajdują”

Bayazid Bastami (804 – 874)

Praca z ayahuaską to proces w którym te słowa sufickiego mistyka rezonują niepokojąco prawdziwie. Nieważne jak głęboka tajemnica jest w nim ujawniana, jak wielkie zrozumienie, jeżeli się jego kurczowo uczepiamy, nieuchronnie spotka nas proporcjonalne do tego czepiania umniejszenie mocy tego katharsis / zrozumienia, są one dokładnie tak ulotne, jak bardzo chcemy by były trwałe. To prosty mechanizm, im szybciej go zaakceptujemy, tym będzie łatwiej.

Wielki ukłon i szacunek dla podarunków czasu zarazy, kiedy coraz więcej jest nam odbierane, abyśmy w końcu mogli otworzyć oczy i nauczyć się być elastycznymi.

Wielki ukłon dla współposzukiwaczy, za nie tracenie nadziei i podnoszenie drugiego w czasach wątpliwości.






And if along the way you feel frustrated, you feel like it is one step forward, two steps backward, the remember from the same mystic and be grateful and patient :

When Bayazid died, he was over seventy years old. Before he died, someone asked him his age. He said: I am four years old. For seventy years I was veiled. I got rid of my veils only four years ago.

A jeżeli na tej ścieżce czujecie się sfrustrowani, że to jest ciągle jeden krok do przodu i dwa do tyłu, pamiętajcie inną historię tegoż mistyka i bądźcie wdzięczni i cierpliwi :

Kiedy Bayazid umarł, miał ponad 70 lat. Zanim to się stało, ktoś zapytał go o wiek. Odrzekł : Mam cztery lata. Przez 70 lat nosiłem zasłony, spadły dopiero cztery lata temu.

real business is coming

June 10th, 2020

There is this recurring voice of armchair experts about ayahuasca tourism being cultural appropriation. We listen to it mostly when we make mistake of distracting ourselves from 7 days a week hard work, in a place where we live as the locals, off grid, drawing water from the well, consuming basic necessities available in local market, and that is year after year, serving all kind of intense energies people bring with them for treatment. We learn from the indigenous elders, provide them with constant job paid way above local standards. You can say we can simply stop making that stupid mistake and engaging with those voices, regardless if they come from anthropologist pushing his agenda or just “I know it all” internauts. And yes, that is the best answer. However polemic devil inside just needs to add his pinch of salt : when authors of these voices succeed with their negativity, and combined forces of decline of global tourism, legalization globally, need for easier life ( and actually, contrary to the myth about fortunes in ayahuasca tourism, need for stable economic situation ) will drive this adventure in Amazon to the end, then you will see true appropriation. Instead of artisanal heart driven enterprises, you will see proper business, psychedelic franchise clinics, retreats twice as expensive popping up in Europe or USA, done without any need for indigenous guides, you will see ayahuasca turned into another commodity – raw resource just like cacao or coffee, bought from lowest bidder, or even worse – just like in the story of collapse of rubber – planted where labour costs and effectiveness of exploitation of global capitalism is at its best, probably in South East Asia. And so your precious Amazon will be free from evil exploitation of ayahuasca business, free for cattle ranchers and oil extractors, to provide fuel for your comfortable, daily lifestyle in the global centre, away from this annoying poverty, as some would be yoga student deciding against learning in India put it.




The photo above is ironic illustration for this story. It is my own image, which in times while I was still hoping to be able to continue making honest living from photography I uploaded to Alamy, and now, that I sacrificed to the Amazon not only my time but also some hard drives devoured by humidity, this corporate vendor, that pays pennies and charges giant percentage of commission on the sales is the only place I can access the image, but if I want it watermark free, I would have to buy it myself.






Can ayahusca help reduce the symptoms of grief? According to a study recently published in the journal Psychopharmacologyayahuasca – also known as the “vine of the soul” within the Peruvian indigenous Shipibo healing system – can help people who are grieving the loss of a loved one, significantly reducing symptoms, such as anxiety and depression. Benefits lasted for up to a year following the retreat.

International Center for Ethnobotanical Education, Research and Service (ICEERS), in collaboration with the Beckley Foundation, conducted a study into ayahuasca’s potential for people grieving the death of a loved one. The study, entitled “Therapeutic potential of ayahuasca in grief: a prospective, observational study” and published on January 14, opens up a new avenue for research into effective therapeutic approaches for prolonged grief.

“We found that ayahuasca eases the acceptance of a loved one’s death,” said Dr. Debora Gonzalez, the study’s principal investigator.

Participants in the study attended a retreat at the Temple of the Way of Light, a center located near Iquitos, Peru, in the heart of the Amazon rainforest, where they participated in a series of traditional medicine ceremonies lead by indigenous Shipibo healers. Ninety-two percent of patients experienced relief from symptoms of grief, noting benefits on a spiritual level and in social relationships, as well as on their physical and psychological health. It was found that the experiences expand on the materialistic way we approach life and death in the Global North.

Grief is a natural process that occurs in human beings when a family member or close friend dies. However, when it is prolonged it can become pathological. In fact, the WHO recently included Prolonged Grief Disorder as a new diagnosis in the latest version of the International Classification of Diseases (ICD-11). Prolonged grief affects 9.8% of people who have lost a loved one. The family, social and occupational impact of this diagnosis is comparable to that of depression or post-traumatic stress. Medications alone are not effective in reducing it, and psychotherapy does not achieve the effectiveness it has shown in treating other clinical problems. Since the experience of grief is universal, it is urgent to find new therapeutic paradigms to address our relationship with death.

previous study, ( https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0030222817710879 ) published in Omega – Journal of Death and Dying, also conducted by ICEERS, found that one third of mourners who had participated in an ayahuasca ceremony reported experiences of an encounter with the “presence,” “soul,” or “essence” of their loved one.

“We found that having an experience of an encounter with a loved one who has passed away and being able to resolve the doubts and issues that were left pending and to establish a continuing bond, has a therapeutic impact on the grievers that is difficult to achieve with the techniques currently used in conventional psychotherapy. This type of experience tends to transform their view of life and death,” adds Dr. González.

SOURCE :  https://www.iceers.org/ayahuasca-opens-up-new-possibilities-for-grief-therapy




Czy ayahuaska może pomóc zmniejszyć symptomy żałoby? Według ostatnio opublikowanego w Psychopharmacology badania ( https://link.springer.com/article/10.1007/s00213-019-05446-2 ), ayahuaska, znana także jako “pnącze duszy” w systemie medycznym rdzennego peruwiańskiego plemienia Shipibo, może pomóc osobom opłakującym bliską osobę w znacznym zmniejszeniu symptomów takich jak nerwica i depresja. Pozytywne efekty mogą utrzymywać się nawet do roku po przyjęciu substancji.


International Center for Ethnobotanical Education, Research and Service (ICEERS) we współpracy z Beckley Foundation przeprowadziło badanie nad potencjałem ayahuaski dla osób opłakujących bliską osobę. Studium to, zatytułowane “Terapeutyczny potencjał ayahuaski w żałobie : badanie obserwowanych efektów” i opublikowane 14 stycznia 2020, otwiera nowe ścieżki dla badań nad skutecznymi terapeutycznymi podejściami do przedłużającej się żałoby.

“Odkryliśmy, że ayahuaska ułatwia proces godzenia się ze śmiercią kochanej osoby”, mówi dr Debora Gonzalez, główna prowadząca procesu badawczego.

Uczestniczący w badaniu brali udział w odosobnieniu z ayahuaską w Temple of the New Way of Light, centrum położonego w pobliżu Iquitos, w Peru, w sercu peruwiańskiej Amazonii, gdzie uczestniczyli w serii ceremonii tradycyjnej medycyny, prowadzonych przez rdzennych uzdrowicieli Shipibo. 92 procent pacjentów doświadczyło ulgi w objawach żałoby i smutku, rejestrując pozytywne efekty w sferze duchowej i w relacjach społecznych, jak również w stanie swego zdrowia fizycznego i psychologicznego. Okazało się, że ich doświadczenia poszerzają dominującą na globalnej Północy materialistyczną perspektywę z jaką podchodzi się do życia i śmierci.

Żałoba jest naturalnym procesem, jaki zachodzi w człowieku, kiedy członek rodziny lub bliski przyjaciel umiera. Jego nadmierne przeciąganie w czasie może jednak stać się patologiczne. W istocie, WHO ostatnio włączyło “zaburzenie przedłużonej żałoby” jako nową diagnozę do ostatniej wersji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ( (ICD-11). Przedłużona żałoba dotyka 9,8% ludzi, którzy stracili kogoś bliskiego. Rodzinne, społeczne i zawodowe konsekwencje takiej diagnozy są porównywalne do tych w przypadku depresji czy zespołu traumy pourazowej. Same leki nie są wystarczająco skuteczne w zmniejszeniu tych symptomów a psychoterapia nie wykazuje takiej efektywności jak w terapii innych problemów klinicznych. Ponieważ żałoba jest doświadczeniem uniwersalnym, odnalezienie nowych terapeutycznych paradygmatów dla naszej relacji ze śmiercią staje się pilnym zagadnieniem.

Poprzednie badanie ( https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0030222817710879 ) opublikowane w Omega – Journal of Death and Dying, również prowadzone przez ICEERS, pokazało że jedna trzecia żałobników, jacy wzięli udział w ceremonii ayahuaski, przytaczało przykłady kontaktu z “obecnością”, “duszą” lub też “esencją” ukochanej osoby.

“Odkryliśmy, iż doświadczenie spotkania z opłakiwaną osobą i możliwość rozwiania wątpliwości czy rozwiązania niedokończonych spraw i wzmocnienia trwałej więzi, ma terapeutyczny wpływ na żałobników jaki trudno osiągnąć technikami obecnie dostępnymi dla konwencjonalnej psychoterapii. Tego typu doświadczenie zwykle transformuje pogląd na życie i śmierć, dodaje dr Gonzalez.


Źródło : https://www.iceers.org/ayahuasca-opens-up-new-possibilities-for-grief-therapy



It is perhaps one of many paradoxes of psychedelic use, that what conservative majority within our societies considers as drug escapism into hedonism, and away from duties and commitments of the world, can often lead – and it has led in my experience, to quite conservative view of life and values. It is not angry fanaticism however, rather is accompanied by acceptance of other paths and options – while pursuing simplified, quieter version of previous, greedy life. In my case, a trade off from solitary adventures, devouring the world in form of exotic, extravagant adventure and millions of pixels accumulated in my memory and camera, being everywhere, and wanting ever more, and yet not fulfilled, now left behind and exchanged for simplicity of family life, modest nest, in very rustic conditions of a backward middle-of-nowhere corner of Amazon forest.







I would lie if I said that looking through years worth of accumulation of stories and photos on this blog does not evoke some kind of nostalgia for the road, other lands where grass is if not greener, at least different. But one enduring lesson from the vine of death, even if at times we try to suppress it, is about mortality. I see clearly that greed of the world, no matter whether consumed in form of material goods or experiences, is a manifestation of underlying deeper anxiety about inevitable end of it all being quite near. The solution, again and again life shows to us, is never forward, faster, more, but actually less. We can not have all the women of the world, all the money, all alternative career paths. We may as well learn as soon as possible, that it applies to all aspect of life, and just we find happiness with that particular person, so let’s try to find peace in that particular place, ability and flaw we are given. Surrender, hardest of victories, to be gained daily, isn’t that the teaching of Christ refusing temptation of the world in his 40 days retreat to the desert?

To me, it does not mean that the world is evil, and that Satan is its owner, it means that unreined desire for it is hell in itself.




November 11th, 2019


I started my adventure with ayahuasca not by any kind of extraordinary psychedelic, visionary experience, but as concrete physical healing, one not separable however from intellectual and emotional understanding. I had stones in my kidneys and associated pain while pissing, during nearly whole winter, in period that separated two first ceremonies and then until I went to Brasil. Finally, there in the jungle, standing in toilet, watching rain pouring outside, I realized that I am urinating without any problem, just as the rain in front of me.


That flow, circulating movement, is life. When it is broken for some reason, when the circle is not complete, when our blockages, stiffness, our lifestyle choices affect it, decay and degeneration begins. There is no flow in death, no juices running in dry stick.


Same thing applies to any nature, the one in us and the one “on the outside¨ alike, this is for example why often great wave of purge runs through the ceremony, pushing people down to their buckets, right when long accumulating throughout the evening clouds finally burst with tropical rain.


We go through same circular journey, harvesting, smashing, cooking hundreds of liters of murky brew, then concentrating it, drinking in the night and puking it out with what needs to be purged, emptying those buckets afterwards under trees where new vine grows.


Some have it hard. Having read a lot before coming here, they are suprised to have several ceremonies without vomiting, without visions appearing. The block is strong in a culture so focused on strenghth and fixed truths rather than surrender and flexibility.


Now the dry season should already be over. And yet our tanks are empty, water shortage, distruption in the cycle. We have giant pots of ayahuasca drying out, waiting to be cooked, and no water coming. In the time of climate change, the ones to first feel its effects are those who live like us, in tune with elements, not sheltered from them by brute force of money and machinery, petrol and pumps, able to postpone the direct consequences.


This happening in the very same period in which we are supporting indigenous Achuar communities fighting consequences of petrol contaminating their waters ( https://web.facebook.com/notes/psychonauta-foundation/to-give-back-petrol-contamination-in-amazon/2451079018477235/ ) shows us clearly, Standing Rock is here too, and it is coming to you. It also shows again the meaning of the medicine work.

If you are able to see that and do the work in the internal universe within you, you will have no doubt what matters in the world out there.




“Taussig wrote that the perception of the shaman as the creator of order from chaos mirrors the romantic notions of the Western imagination rather than the reality of shamanism. The anthropologist pointed out that the very talk about the shamans’ mystical trips to the heavenly spheres and their organic unity with their tribes is an example of a ‘‘fascist fascination.’’ This is clearly a reference to the scholarship and intellectual background of Eliade, the classic scholar of shamanism studies, who paid tribute to nationalist soil ideology during his early years. The anthropologist simultaneously took on those of his colleagues who associate order with good and disorder with evil. Taussig saw in the anarchy and disorder of Amazon ayahuasca spiritual sessions a helpful antidote to the Western ‘‘fascist’’ order, which is rooted in the European Enlightenment with its logic, rationalism, and discipline. According to Taussig, in this spiritual anarchy lies the liberation potential of shamanic sessions. If we are to believe the anthropologist, one of the Putumayo shamans he met directly pointed out to him, ‘‘I have been teaching people revolution through my work with plants.’’



“Taussig pisał, że postrzeganie szamana jako tworzącego porządek z chaosu jest odbiciem romantycznych koncepcji z zachodniej wyobraźni a nie rzeczywistości szamanizmu. Antropolog wskazywał, iż samo gadanie o mistycznych podróżach szamanów do niebiańskich sfer i ich organicznej jedności ze swoim plemieniem to przykład “faszystowskiej fascynacji”. To jasna aluzja do prac i intelektualnych korzeni Eliade, klasycznego badacza szamanizmu, który oddawał hołd nacjonalistycznej ideologii ziemi podczas swoich wczesnych lat. Antropolog jednocześnie uderza w swoich kolegów, którzy łączą porządek z dobrem i chaos ze złem. Taussig w anarchii i chaosie ayahuaskowych duchowych sesji widział przydatne antidotum do zachodniego “faszystowskiego” porządku, zakorzenionego w europejskim Oświeceniu, ze swoją logiką, racjonalizmem i dyscypliną. Według Taussiga, to w duchowej anarchii leży wyzwalający potencjał szamańskich sesji. Jeżeli mamy mu wierzyć, usłyszał te słowa bezpośrednio od jednego z szamanów z Putumayo : “Poprzez swoją pracę z roślinami uczę ludzi rewolucji”.


[ "The Beauty of the Primitive. Shamanism and the Western Imagination", Andrei A. Znamenski ]



best spoken around the fire

February 6th, 2019

I am often asked, why not publish a book about my experiences? It for sure would be more effective in spreading knowledge about certain things and issues than this blog or random articles somewhere. But I came to believe that certain things are more important than “effectiveness”, like truth and honesty, and we all shift our values from latter to former, that unreigned beast called progress could be introduced to his potential fiancee, harmony.


First of all, I love how my life became in ways, let me use this fashionable word, organic. So I think it perfectly fits the style, if I pass certain observations, insights to individuals gathered together, going already through similar process, hence willing and ready to receive, by direct conversation. It fits the style of off- grid living, rather than jetting around the world of my days before. Feels right when it’s done while scraping the medicinal roots, so far removed from extracted single compounds, in bottles listing countless side effects in tiny sings called print.





Because it is not only about romantic fancy of stepping back into oral culture. I think that is not a coincidence that now, when we are recreating / rediscovering ancient techniques of communication with the spirit world, reviving the mythical, that alternative to print ways of communication become important. There is much more than words that direct, oral communication can convey to those who are prepared to hear it, going through initiation, open and present.


Word is like a seed, and it has to fall on fertile ground. Of course, one can scatter it in thousands of copies, hoping that some of them trigger something more than intellectual understanding, or worse, blind quasi religious following.  But we have wasted already so many trees, and besides, there is a risk of devaluation of the message but making it too public too quickly. Many initiatory traditions understood it, most likely long before Al-Halaj has been executed for his too enthusiastically shared revelation.


The other risk is of inflating one’s ego, enamored with sound of own message, its impact, influence, income it brings, and in the meantime, its readers, always happy to receive instructions from the exterior, live in the description rather than in the experience itself. Despite “those who know are silent and those who don’t know, speak” there has been too many Oshos, producing countless volumes, financing their limousines, and binding thousands of believers in stupor of attachment, while both the herd and the shepherd lived far from what was preached.


Word can be countereffective. It can be based upon and point to the example of someone’s experience, and then negated and opposed by the one who doesn’t have such an experience, and therefore block him from it. Word is dualistic discussion, constant monkey chatter, that scares away many more subtle messages present in the cosmos of the forest. And it is through the forest that I am learning in recent years. It is good to silence oneself there to hear more, especially in the path of medicinal dietas, path of vibrating with the plants. When one reveals secrets too soon and open, not only they loose their potency, but one may be blocked from receiving more. Better to keep tuning in, refining that shared vibration frequency, and then enable others to join in the song, in full presence and participation, until truth and harmony is so clearly visible, heard and felt that it needs to be discussed no more.





There has been a lot of doubts on my path recently. About choices, about effectiveness. We left the jungle to see, after a year of sedentary lifestyle, if road will bring solutions. Less control for sure, that ever relapsing disease. Surprise, opening to something new. After continuosly working with Shipibos for such a long time I needed to step out of this beautiful but narrow format, to be able to open more again to intuition, less to tradition and routine. Routine, killer of joy, didn’t reward me in exchange with some extraordinary technique improvements, so I decided this ain’t a fair deal.

So we arrived in the mountains, into fairy land, some call it happy gringo bubble, but this time I came more mature, not as a seeker of illusionary unknown and rare, not as explorer who needs to go, with this characteristic modern western obsession, where “no one” has gone before, but as someone who acknowledges that he is a gringo and just wants to live. So free from internal obligation to produce images ( freed, in some extent, by their excess today, as well as eyes that are not of a young man any more, these small things that help to naturally shape fate, in the face of indecisiveness and hard letting go ), I was able to land in the Sacred Valley as in a substitute of home I am barred from. There is entertainment, there is more choice of food, more diverse characters to meet. Perhaps not so many as in London or Warsaw, but that is even better, not to go so straight from hermitage into supermarket. People are calmer and nicer than in my homeland, and so is the weather. Place to enjoy, to live. But of course as an addict of action, I decided to use the opportunity to continue a bit the photo / guide project, and when I saw post about ceremony with William Koroskenyi, a gringo healer I already heard about in Iquitos, I wrote to him. This was also symbolic, to break my time with the indigenous culture by drinking with a foreigner, as if I were back in the good old Europe. I came with the intention of being once again a documentalist, but shitty low light in the place and great medicine both ruled that my input and my experience will be of a different kind. So there are no great images here, perhaps, but the experience was a great one, and that is perhaps more important and another sign about the path to follow.





To drink in the mountains is a whole different game than in the jungle. In some ways, more challenging, as ayahuasca doesn’t really like the cold, but people not used to heat and mosquitos appreciate cold air one can sip when things become to dense inside. For me this cold breeze is also refreshing these days and brings back the scent of first ceremonies on the other side of great ocean. It feels fresh, it feels clean. I don’t think of sneaky spirits of the jungle, of devils and brujeria, I think about fast brother wind, that always was close to my soul. Sacred Valley is all about “hanan”, the high world, the Father Sky, condor and flight rather than snake and chtonic ambiguity of the lowland forest. I was always rather weary of these upward gazes, feeling they often conceal unresolved issues, smelling of priests, of religion, be it our own pious men in black, spiritual functionaries of Inca empires, or any other men of the high pulpit. I have always liked the doubt, the trickster, but trickster teaches the value of change, and I have grown weary of my doubts. So when I step into the maloca for ceremony with William, I don’t think it is a coincidence that I am walking the tree of life, from the trial of fire and snakes, towards the higher realm.






William works together with his partner Pamela. He has been studying Amazonian shamanism for years now, very thorough but also open to intuition, to being guided by plants and experience itself, rather than only dogma of the culture. Pamela seems to be more of a fusion of different healing modalities, of feeling, flow, touch and direct contact with people. William creates the space, the steady rhytm, upon which others can experiment, open up, and Pamela sneaks around with her energy. They complement each other in the performance, but more important perhaps, show the integration of this medicine, so necessary in this world of many gurus who claim to love the whole world because they are unable to hold balanced relationship with their nearest person.








There is a lot of setting up the space. Preparation, grounding, talking, explanation. Cleansing and calming.  Step by step, with no hurry, with all and each and every one in proper order. It builds the climax, it prolongs the session, it gives it added value, regardless of our belief about actual value of certain gestures, such as tobacco sopladas. This is good inspiration for me, often carried away by my impatience, by inner fire, dismissing the uncessary.  Ceremonial structure can teach about that – we can either slowly dismiss everything as superflous, superstition, just take our psychedelics with Brian Eno’s smartphone app and in doing so discard all tradition, all need for human presence and interaction. But by doing so we desacralize all world, bring everything down to utility and end up in the same loneliness and despair we tried to escape in the first place with aid of plant medicines. Yes, it is cheaper, maybe even faster to do our shopping in cashierless supermarket, but I enjoy wasting time with campesinas in mercado of Pisac. Yes, I could just get my potent brew online and drink it with unlimited diversity of Spotify soundtrack, doing away with mapacho smoke, but I want to feel William’s breath in the palms of my  hand. I want everything to have meaning. To appreciate. To live for the process, rather than just the outcome.







Not only with chill of nature around us I am closing sentimental loop to my first ceremony ever. Since we came from the jungle my sinus is blocked again, eternal problem since early colds of my youth. It subsided in the tropics, but here it is again, justifying ceremonial rape, medicine that likes a good reason for its use, and without it can easily turn into another mindless habit. A round is served, and we are ready to start.





Brew was very tasty, rare thing, but not impossible, when one knows how to cook. Mostly chacruna providing light, but some huambissa too, which I could feel, it is always more physical/medicinal in my experience. The first cup, full one, started coming up strong,  I purged, apparently trying to avoid harder work, and of course then regretted it as I sat just listening to icaros, feeling a little buzz. I was in a different position however then during most ceremonies of last year, when I had been in charge of the show and somehow responsible for it, this time as a guest I could really accept whatever happens. When the time for second round came, I was of course one of the few to take it.

William sings classical ribereno style, mestizo Spanish icaros, with rich, deep voice, long, stable, he walks around with his chakapa, sometimes sits down with a particular person. Pamela is more random, less predictable, her songs can go through different, sometimes unpleasant, sometimes touching, freaky registers, which for me is always more inspiring, closer to the primitive, improvised shamanism, far from mind and memory, closer to the moment. They asked in the beginning to keep silent, not to join them, which was a good lesson of patience and somehow allowed me to save breath for a right moment, when it came. Out of difficult time, as usually, out of sickness and crisis comes the best singing, always been like this, almost as if this was to teach something about paradoxes of life. And these icaros are from gift from the source, rare time when my plans disappear and my mind takes a back seat. It was a release I have been waiting for a long time, maybe even months of routine and rising feeling of resignation and pointlessness. It was also a powerful lesson in gratitude, some hints about healing with it my greed, all these things I know from my path, all these humble-yourself-and-jah-jah will-guide-I, that I keep losing, in my hunger for more. Make amends, ask little, and the right times return, in fact they are here already, just wake up to it, Mundo.







There are challenges ahead, but this kind of ceremonies gives strength to continue. Giving thanks, not only to the captains, but to all the crew who participated, co-created, even just by their presence, more so by kind words, smiles, gratitude. It all builds the house we want to live in.


The spirit is back.






You can find William and Pamela mostly in the jungle, not far from Iquitos, Peru, where they run Avatar centre ( https://www.eywainstitute.org ), hosting retreats and dietas, and where, is Jah permits, I will be able to visit, to develop this one night stand into something deeper.




Niekoniecznie zgadzając się ze wszystkimi stwierdzeniami poniższego tekstu autorstwa księdza Agreda, zdecydowałem, iż warto go przetłumaczyć, bo dotrzeć może do środowisk raczej niechętnych odmiennym stanom świadomości i psychoaktywnym roślinom, postrzegających je jako rozrywkę i ucieczkę. Poniższe świadectwo przemiany, które zamiast zamienić statecznego księdza w zdegenerowanego narkomana, uczyniła z wątpiącego chrześcijanina człowieka jeszcze głębszej wiary, może pomóc zobaczyć temat w nieco innym świetle.





Wiara i Ayahuasca

(Jak mówić o mojej wierze w Boga od czasu mojego doświadczenia z roślinami leczniczymi)

Ojciec Cristian Alejandría Ágreda
Ksiądz katolicki, pasterz w Centrum Takiwasi, Tarapoto w Peru



Co nieco strachu


Trochę boję się tego, co zostanie powiedziane, biorąc pod uwagę, że Kościół zawsze cehował dystans i pewna podejrzliwość w kwestiach szamanizmu, czarów i sposobów jakimi można pracować z roślinami. Spędzając czas z tradycyjnymi uzdrowicielami lub współpracując z ludźmi, którzy pracują z roślinami, zadawałem sobie pytanie: “Co powie biskup? W jaki sposób bracia w kapłaństwie zareagują, gdy dowiedzą się, że zaakceptowałem ten proces? ” Cóż, otrzymałem wiele odpowiedzi na te wewnętrzne pytania. Po pierwsze, był to biskup, niech spoczywa w pokoju, który poprosił mnie, abym przyszedł w jego imieniu i udzielił duchowej posługi w Centrum Takiwasi.

Chętnie przyjąłem szanse na pracę kapłańską i pracę jako pastor

w ramach tych systemów uzdrawiania i leczenia.
Aby zrozumieć doświadczenie pacjentów, zauważyłem, że niezbędnym było doświadczyć tego, co robią oni, czyli również wypić wywar z przeczyszczających roślin i rozpocząć proces, jaki miał doprowadzić do wypicia rośliny – nauczyciela – ayahuaski.

Musiałem to zaakceptować by uzyskać dostęp do odpowiedzi na wiele pytań, które pacjenci mogliby mi zadać i do wszystkiego, co chcieliby wyjaśnić na temat swych żyć.




Ciąg dalszy o mojej wolności podejmowania decyzji.



Kiedy rozpocząłem picie roślin, rozmawiałem o tym z biskupem i uzyskałem jego wsparcie. Jego odpowiedź była bardzo jasna : “Jeżeli to, co robisz i czego szukasz z roślinami w Takiwasi, jest w celu osiągnięcia celu zbawienia dusz, i jeżeli to pomaga ci także rozjaśnić pewne sprawy, możesz liczyć na moje poparcie, postępujesz dobrze.” Taka była jego odpowiedź. Ten pierwszy kontakt miał miejsce w 2003 roku.


Wkrótce sam musiałem zmierzyć się ze swoimi sprawami osobistymi. Brzemię moich problemów sprawiło, iż przeżyłem bardzo mroczne chwile, kiedy być może rzeczy straciły swoje znaczenie, wliczając to moje powołanie jako księdza. Usłyszałem zaproszenie od doktora Jacques Mabit. Nie tylko przyjąłem ofertę pracy zajmowania się jego pacjentami, ale i pracy przyjrzenia się i konfrontowania z własnymi problemami. To był mój pierwszy krok w stronę zrealizowania mojej wiary w Boga poprzez Matkę Naturę. Było przy nim niezbędnym, aby podejmowac decyzję jako osoba wolna. Z racji tego, że biskup zatwierdził i zaakceptował pracę jaką wykonywałem, moja świadomość otwarła się i przemówiła do mnie : “Witam, dobry wybór” a ja odparłem, “Jestem wolny.” Wolność leży w robieniu tego, co kieruje mnie w stronę dobrego, dobrego dla innych a także dobrego dla mnie samego.


Pierwsze kroki z roślinami


Podjąłem decyzję by wypić rośliny, choć nie było to łatwe, bo obecny był stale strach, bardzo zły strach. Istnieje naturalny strach, i jest czymś normalnym, to taki, który ostrzega cię byś na siebie uważał. Ale zły strach to taki, który generuje postawę podległości, coś, co przeszkadza nam w robieniu rzeczy, jakie powinniśmy zrobić. W tych pierwszych spotkaniach z rośliną zacząłem rozumieć, że ten strach niepokoił mnie, tak bym nie wszedł do świata jaki był mi nieznany. Poprosiłem o pomoc Boga i Dziewicę Maryję, użyłem wszystkiego co nauczyłem się jako kapłan od swojej Matki Kościoła, i rozpoczęłem pierwszą sesję.


Była wspaniała. Od początku czułem się dobrze przyjęty, tak jakby ktoś mnie oczekiwał. Kobiecy głos mówił mi “witaj, jesteś w domu, to jest twoje miejsce, tu gdzie żyjesz”. Chociaż początkowo nie rozumiałem, zaczęło do mnie docierać, że jestem częścią natury, że docierałem do mojego pochodzenia, gdzie rodzi się moja fizyczna postać, gdzie leży oddech Boga. I tak zaczęło się we mnie budzić zaufanie, zaufanie w ten głos i zaufanie w moją wiarę. Miałem uczucie jakby Bóg wszystko aprobował, jak gdyby gratulując mi. I zobaczyłem wówczas dobrą stronę, wszystko piękne i wspaniałe. Kiedy sesja zakończyła się, byłem pod wielkim wrażeniem. Dobra decyzja.


Ale już podczas drugiej rozpoczęliśmy wchodzenie w “ciemną stronę”, i zdałem sobie sprawę, że pierwsza sesja była wzmocnieniem fundamentu, to znaczy wiary i zaufania, w celu wkroczenia na stronę jakiej nigdy wcześniej nie znałem. Było to doświadczenie pełne emocji, ujrzeć samego siebie zabranego na tą ciemną stronę, i móc powiedzieć t,o co mówię dziś z całą pewnością: “ujrzałem twarz diabła ( Szatana )”, ponieważ to jest właśnie diabeł, to ciemność, to ciemność naszej igorancji, tego jak mało wiemy o swojej przeszłości, o historii, o wszystkim czego się dobrze nie nauczyliśmy, wliczając w to samą wiarę. Wypływają cały bałagan i cała niespójność naszego wewnętrznego pomieszania co do tego co duchowe i przyziemne, to co źle zrozumieliśmy i nie nauczyliśmy się poprawnie. W taki właśnie sposób zrozumiałem życie ! Na tym pierwszym etapie to był kompletny bałagan, jak rozrzucone puzzle, gdzie wszystko wydawało się mieć swoją twarz, każda część zła miała diaboliczne oblicze. Najbardziej przerażającą rzeczą jaką dane mi było zobaczyć była twarz Szatana. Poczułem nawet, że przybliżył się i dotknął mnie, pachnąc siarką, i że był przy moim boku. Towarzyszył mi potem przy kilkunastu sesjach, około dziesięciu, podczas gdy byłem leczony i rozwijałem się, nie tylko jako osoba ale także jako kapłan.  Tak zrozumiałem że Bóg zlecił tej tajemniczej roślinie aby ukazała mi całą Jego moc, i zdolności, i by przeszły przeze mnie jako księdza. Jestem bowiem osobą, jaka od dzieciństwa marzyła o zostaniu księdzem, i był taki czas, że cierpiałem wiele aby zrealizować to powołanie. Bóg chciał bym znalazł się w miejscu o jakim zawsze marzyłem.


Pozostałe doświadczenia to bitwa za bitwą, kiedy roślina szykowała sytuację, i czekała na moją akceptację. W taki sposób zacząłem rozumieć, iż moje poddanie, mój udział zależały kompletnie ode mnie, i że dotyczyło to nie tylko sesji z ayahuaską,. ale w prawdziwym życiu. Zrozumiałem to, co Jezus powiedział do sparaliżowanego w Ewangelii – “Mówię ci, wstań, weź swoją matę i idź do domu”. Bóg wskazuje na rozwiązanie,  lekko popycha, a każda osoba musi wykonać swoją część, ponieść się i iść, zrobić to, co mają zrobić.  Tak stopniowo zrozumiałem, że to było moje uczestnictwo, że każda bitwa w której zaakceptowałem zło była przegrana, że krok po kroku widziałem, iż dobro zawsze zwycięża.


Widziałem też w tych bitwach ukrzyżowanego Jezusa. W pewnej chwili mojego ramienia dotknął krzyż, i przez sekundę mogłem zobaczyć wizję tego, co krzyż symbolizował, całą wagę ludzkiej historii, wszystkie wojny, przelotną wizję której nie mogłem unieść. To nie była zła wizja, pochodziła od Boga, ale było czymś nie do zniesienia, gdy w jednej chwili surowe obrazy całej historii świata i jego konfliktów wykreowały atmosferę śmierci. Mądry głos, nie wiem czy to mojego sumienia, wiary czy też rośliny, powiedział mi ” Jesteś kapłanem i to jest ścieżka, która na ciebie czeka.” Wkrótce po tym doświadczeniu mogłem stwierdzić : “To własnie w tym celu się narodziłem, to było moje marzenie i teraz widze je z większą jasnością, i akceptuję z przyjemnością…”. Kiedy to wypowiedziałem, mogłem ujrzeć Lucyfera poza krzyżem, przykutego w piekle. To przypomina mi księgę Apokalipsy, gdzie diabeł jest już pokonany, razem ze swoimi wyznawcami, tylko czekając na czas kiedy Bóg wymierzy swoją sprawiedliwość.


Zdałem sobię sprawę, po pokonaniu moich najbardziej osobistych problemów, że inne sesje były tylko ścieżką treningową. Uczyłem się i poznawałem przewagę zła nad dobrem, do czego zdolne są wiara i zaufanie, do czego zdolny jest Bóg. W ignorancji naszych umysłów diabeł jest w stanie przekonać nas o swej niezwyciężonej sile, ale jak mówi święty Paweł, “Gdzie wiele jest grzechu, wiele jest łaski”, to znaczy, nawet jeżeli prawdą jest, że szatan ma wielką moc, to jest moc ograniczona, a moc Boga nie.  Czym jest więc ona w obliczu Bożej siły? “Nie zapominaj”, powiedziano mi “że jesteś częścią stworzenia”. Zobaczyłem szatana przy moim boku czekającego na moment słabości, i powiedziałem mu “Masz władzę nade mną, ale nie nad Bogiem. Od teraz będziesz musiał walczyć z moją wiarą. Nie zacznę tej wojny. Ale walczyć będziesz musiał nie tylko z moją wiarą ale ze wszystkimi osobami, jakie przejdą przeze mnie.”


Od tego momentu, na ścieżce dobra, głos mówił do mnie, kojący głos, miękko rzecząc “Powinieneś poznać trzech nauczycieli, pokorę, cierpliwość, zaufanie, aby lepiej uczyć się i lepiej bronić przed całym złem.”


Człowiek potrzebuje

- być pokornym wobec ego, dumy, zarozumiałości

- mieć cierpliwość wobec arogancji i postaw dominacji

- być pełnym zaufania w obliczu strachu


Powiedziałem do siebie “Jestem tym, który potrzebuje tego wszystkiego, ponieważ muszę wyzdrowieć. Co mi przyjdzie z opiekowania się innymi, którzy tego potrzebują, jeżeli jestem sam w pierwszej kolejności w potrzebie?” Głos odpowiedział “To prawda, otrzymasz to. To będą twoi nauczyciele, czas przyniesie dowody, krok po kroku, a także Bóg”. Diabeł robi co chce, ponieważ wierzymy mu, wierzymy Kłamcy, ale kiedy przestaniemy, a zaczniemy wierzyć w Boga, szatan nic nam nie zrobi.


Zrozumienie głębi mojego powołania


Aby być kapłanem, wcześniej trzeba być chrześcijaninem, bo kapłaństwo jest jedynie służebną funkcją w imię Chrystusa dla świata – ale na osobistym poziomie jestem przede wszystkim chrześcijaninem. Osobiste doświadczenie z roślinami wywarło na mnie wrażenie, bo jest jedną rzeczą wysłuchać czyiś argumentów czy jego filozofii, a czym innym przeżyć to i poczuć. Podczas sesji ayahauska powiedziała mi : “Zasada numer jeden, nie próbuj za wiele zrozumieć, ale raczej poczuj, bo to co poczute, jest przeżyte, a to co przeżyłeś, możesz głosić innym”. To właśnie zawsze chciałem zrozumieć – dlaczego jest tak wiele gadania o Bogu, o miłości, o wybaczaniu, jeżeli jest to wszystko tak szybko zapominane, i wszystko robione na odwrót? Teraz rozumiem, sedno leży nie w “gadaniu” ale w “czuciu”, a później w utwierdzaniu, wcielaniu w życie, to najważniejsza rzecz.


Aby być księdzem, musisz odkryć powołanie kapłańskie, ponieważ to nie ja jestem kapłanem, Jezus Chrystus jest jedynym wielkim Kapłanem. Muszę nauczyć się, że jako ksiądz jestem zaproszony przez Ojca, w bardzo szczególny sposób, aby wykonywać jego zadanie. Tak zobaczyłem eucharystię, sakrament, który nie pochodził z moich rąk, ale z rąk Jezusa Chrystusa. Potem ujrzałem siebie ubranego w białe szaty, i zrozumiałem, że Jezus używa mojego ciała jako instrumentu. Używa mojej wiedzy, i tego czego się uczyłem, tak odkrywałem stopniowo wagę tego specjalnego powołania.


Prawdziwe trudności rozpoczęły się dla mnie później, po tych wyjaśnieniach. Zrozumiałem, iż problem polegał na tym, że kiedy stanąłem przed tym wielkim i szlachetnym zadaniem, wszystkie złe nawyki z mojej przeszłości pojawiły się znowu. “I jak ja mam to wszystko zmienić?”, zapytałem. Zrozumiałem konsekwencje mojej decyzji, ale pomimo wszystko musiałem kontynuować to, na co się zdecydowałem, mój wybór w stronę Boga, i to było wszystko. Czułem, iż przemawia do mnie zaufanie. Strach zaczął znikać. Przechodziły mnie dreszcze, skóra pokryła się gęsią skórką, a nawet poczułem włosie na niej, i że to ja byłem diabłem. Stałem się świadomy tego, że musiałem sam się nauczyć, pracować nad osobistym rozwojem. Zacząłem więc akceptować i uczyć się, jak pozbywać się tego co złe, strachów, ignorancji, nieznanego, wątpliwości, fałszywych wierzeń… Pozbywałem się pomieszania, nawet tego odnośnie różnicy między uzdrowicielami a czarownikami. Pomyślałem “jak mogę to wszystko akceptować, jeżeli jest to czarna magia?”. Potem rozwiązałem te wątpliwości, nauczyłem się jak rozróżniać. Rośliny nauczyciele rozwiały moje wątpliwości, ponieważ społeczeństwo musi wiedzieć, co ta różnica oznacza. Ostatecznie roślina pokazała mi, że ścieżka uzdrowiciela jest właściwa, słuszna, to droga uzdrowienia, oczyszczenia, nauki. Rośliny leczą, ale potrzebują pomocy od osoby która im służy, to znaczy uzdrowiciela. Czarownik, z drugiej strony, niszczy moc roślin, w celu czynienia zła, szkody, zwodzenia, podporządkowania, zmieszania.


Podczas jednej z sesji ujrzałem doktora Jacques przemieniającego się w roślinę, w ayahuaskę, i ujrzałem Jezusa Chrystusa używającego tejże rośliny. Pomyślałem ” Doktor Jacques transformował się w roślinę, i ta sama roślina jest w rękach Jezusa, to znaczy iż jest to boże lekarstwo”. A Bóg rzekł mi “On jest moim instrumentem, tak jak ty nim jesteś, jako duchowy uzdrowiciel”. Prawdziwą medycyną jest Jezus Chrystus, i kiedy przychodzi czas sesji to własnie on wykonuje swą pracę poprzez uzdrowiciela i ayahuaskę. To dlatego przychodzą tu demony. Głos podczas sesji powiedział mi : “Tak, Bóg chce by człowiek był zbawiony, to zależy od niego” ; “to zależy ode mnie” – powiedziałem – “pracuj przeze mnie, nie przez nich samych”.


Postrzegałem każdą sesję ayahuaski jako klasę w szkole, i na każdych zajęciach, kiedy mówiłem o sobie, kiedy pytałem o pracę jaką mam wykonać, było można zauważyć coraz więcej aprobaty. Dlatego właśnie mogę powiedzieć, że leczenie i nauczanie działo się równolegle, szkolenie jak rozwiązywać te problemy, teraz moge je dostrzegać, ponieważ sam poznałem prawdę.



Leczenie i błogosławieństwo



Na innym etapie zostałem poinformowany, że prawdziwi uzdrawiający podczas sesji, o czym mowa w tekstach niektórych świętych pieśni, tzw “ikaros”, to Jezus i Dziewica Maryja. Znajdziesz ich oboje w ceremonii, chociaż w moim wypadku nie widziałem Maryi, ale czułem jej obecność w sesjach w jakich miałem okazję uczestniczyć. Od tego czasu najpiękniejszą rzeczą jaką zacząłem czuć i przeżywać jest moja wewnętrzna rzeczywistość, w sposób bardziej przejrzysty i jasny, świadomy, iż muszę być szczery wobec samego siebie, transparentny w mych uczuciach, myśleniu, byciu i mowie. Świadomy, iż Jezus włożył swojego ducha w me dłonie, co wywarło na mnie duże wrażenie. Zrozumiałem także, że między leczeniem a błogosławieństwem jest duże podobieństwo, ale nie są one identyczne. Nie są identyczne dlatego, że sesja jest związana z leczeniem / uzdrawianiem za pomocą roślin, podczas gdy poza sesją boska łaska jest otrzymywana bezpośrednio z kapłańskiego błogosławieństwa. W skrócie, w obu wypadkach działanie jest takie same, ale z innym “smakiem” i w ostateczności wszystko pochodzi od Niego. Zrozumiałem, że Bóg ma do dyspozycji wszystkie sposoby aby dotrzeć do ludzi, i wiele źródeł. Głównym jest Kościół i jego sakramenty, słowo boże, i to bez wątpienia nie uległo zmianie.  Jednakże powyższe nie oznacza, że są one jedynymi źródłami łaski, jest ich o wiele więcej. To nie religia czyni człowieka dobrym, ale jego zaangażowanie, szczerość, transparentność, jego chęć zmiany i czynienia dobra. I oczywiście dobry nie miesza się w żadnym stopniu ze złem, bo wtedy przestaje nim być. Bóg jest w zasięgu wszystkich, każdej osoby,  i mogłem jasno zrozumieć co znaczą słowa “Bóg chce aby każdy był zbawiony”, i boli mnie kiedy słyszę”Chce aby każdy każdy był zbawiony, ale nie każdy chce być zbawionym”. Ale od tego tutaj jesteśmy, aby przebudzać sumienia, przemawiać do nich, sprawiać by zrozumiały, dzięki naszemu przykładowi i życiu. Chciałbym aby było prawdą, bym mógł twierdzić “Wszyscy, którzy są przy moim boku, poznają jak odnaleźć Boga”.


Roślina dokonała mojego uzdrowienia i błogosławieństwa na trzy sposoby : jako uzdrowiciel, doktor i nauczyciel. Śmiem nazwać roślinę “mym uzdrowicielem”. Kiedy ją piję, wiem, że jest to uzdrowiciel, którego witam w swoim ciele, wiem z kim jestem, z moim uzdrowicielem. Jest nim, ponieważ oczyszcza ciało, umysł, oczyszcza czarną magię, oczyszcza wszystko. Jest także doktorem, ponieważ dokonuje “chirurgicznej operacji”, operuje chore serce, mózg… Ponadto, działa jako nauczyciel w sesji, jak wspomniałem uprzednio. Takie są trzy role rośliny – mistrza, i aby w taki sposób mogła zadziałać, jest ważnym by pacjent zainwestował swą jak największą wiarę, zaufanie i koncentrację, kiedy przystępuje do sesji, i by pozwolił jej wykonać swą robotę. Miałem jasne i precyzyjne uczucie rozpoznania tychże trzech funkcji. Tak samo jak w prawdziwym życiu łaska boża pomaga mi podążać do przodu, by poznać światło i obronić się od zła wszelkiego, tak w sesji to rośliny są dla mnie świętą medycyną.


Na koniec, jeżeli miałbym w jednym określeniu zawrzeć to, co było moją pracą w Centrum Takiwasi na przestrzeni lat, byłoby to “Boży uzdrowiciel duchowy”.


[ tłumaczenie :  Światosław Wojtkowiak ]





Faith and Ayahuasca

(How to speak of my faith in God since my experience with medicinal plants)


Father Cristian Alejandría Ágreda

Catholic Priest, Pastoral Guidance at the Takiwasi Center, Tarapoto, Peru


A bit of fear

I am a little afraid of what will be said given that the Church has always been reserved and somewhat suspicious on the topics of shamanism, witchcraft and the way the work with the plants can be managed. While spending time with the traditional healers or associating with people who work with the plants I asked myself, “What will the Bishop say? How will my brothers in the priesthood react when they learn I’ve accepted this process?” Well, I received many answers to these inner questions. First of all, it was the Bishop, may he rest in peace, who asked me to come in his name, and to give spiritual services at the Takiwasi Center. I gladly accepted the chance to do my priestly labor and work as pastor within these systems of healing and curing.

In order to understand the patients’ experience, I saw that it was necessary to experience what they were doing, that is, drinking purgatives and beginning the process until getting to the master plant Ayahuasca. I had to accept this in order to, from then on, have answers for the many questions the patients would have and everything they wanted to clarify about their lives.


Counting on my freedom to make decisions


Once I had begun drinking the plants I spoke to the Bishop about what I had done and he gave me his support. His response was very clear. “If what you are doing and seeking with the plants at Takiwasi is to achieve the goal of saving souls, and if this also helps to clarify things for you, you can count on my authorization, you have proceeded well”. That was his response. This first contact was in 2003.

Soon I had to address my personal affairs. The pressure of my problems had me live through some very dark moments where perhaps things had lost their meaning, including the meaning of my vocation as priest. I heard Dr. Jacques Mabit’s invitation. Not only did I accept the job of attending to the patients, but also the work of facing my own problems and confronting them. This was my first step towards addressing my faith in God through Mother Nature. It was essential to make decisions counting on my freedom. Given that the Bishop had approved and accepted the work I was doing, my consciousness opened up and said to me, “Welcome, good choice”, and I said, “I am free”. Freedom lies in doing what aligns me towards good, the good for others and also the good for my own benefit.



First steps with the plants


I had made the decision to drink the plants, even though it was not easy because there was always fear, a malevolent fear. There is a natural fear that is normal, the one that warns you to look after yourself. But malevolent fear is any type of threat that generates an attitude of submission, a sort of impediment preventing us from doing the things we are supposed to do. In these first encounters with the plant I began to understand that the fear was threatening me so I would not enter into a world I was not familiar with. I asked for help from God and the Virgin Mary, I used everything I had learned as a priest from my Holy Mother Church, and began the first session.

This first session was excellent. From the beginning I felt well received, as if someone had welcomed me. A female voice was telling me “Welcome, you are in your home, this is your place, where you live.” Even though initially I did not understand, I began to comprehend that I am part of nature, that I was arriving at my origin, where my physical presence is born, where the breath of God lies. And so trust began awakening in me, trust in that voice and trust in me, trust in my faith. And I had the feeling that God was approving everything, as if congratulating me. And so I saw the good side, everything beautiful and lovely. When the session finished I was very impressed. Right decision.

But already by the second session we began entering the “dark side”, and I came to realize that the first session was a reinforcement of the bases, those being faith and trust, in order to cross into the side I had never before known. It was an emotional experience to see myself taken to that dark side and to say what I can say today in all certainty, “I saw the face of the devil (Satan)”, because that is the devil, it is the darkness, the darkness of our ignorance, of the little we know about our past, of our history, of everything we have not learned well, including faith itself. All the mess and all the incoherence of our inner mix ups between the spiritual and the mundane appear; what we have misunderstood and not learned well. This was the way in which I had come to understand life! In this first level, I was a complete mess, like a disassembled jigsaw puzzle where everything appeared with its own face, where every evil part had a diabolic face. The most horrible thing I could come to know was the face of Satan, in person. I even felt that he came and touched me, smelling of sulfur, and that he was by my side. He then accompanied me in several sessions, about ten sessions, while I was being healed and developing, not only as a person, but also as a priest. This was how I realized that God commissioned this mysterious plant to show me all His power and ability and that it passed through me as a priest. For I am a person who from childhood dreamed of being a priest, and there was a time when I suffered a lot to achieve this vocation. God wanted me to find myself in the place I had always dreamed of.

The remaining experiences were battles after battles, where the plant always set the scene and then waited for my acceptance. This way I began to understand that my surrender, my participation, depended totally on me, and this applied not only in sessions with ayahuasca but in real life. I understood what Jesus says to the paralytic in the Gospel, “I tell you, get up, take your mat and go home.” God indicates the solution, gives the initial push and every person has to do their part, get up and walk, do what they have to do. And so I gradually understood that this was my participation, that every battle where I accepted evil I’d lose, and little by little I was seeing that good always wins.

I could also see Jesus crucified in those battles. At one moment the cross touched my shoulder and in a second I could see a vision of what that cross symbolized, the full weight of human history, all the wars, a fleeting vision that I could not bear. It was not an evil vision, instead it came from God, but it was something intolerable where in an instant the crude images of the whole history of the world and its conflicts created an atmosphere of death. A wise voice, I do not know whether of my conscience, faith or the plant, told me: “You are a priest and this is the path that awaits you.” Soon after this experience I was able to say: “This is what I was born for, this was my dream and now I see it with more clarity and I accept with pleasure”. When I said that, I could see Lucifer behind the cross, chained to hell. This reminds me of the Apocalypse where the devil is already subdued with his followers, just waiting for the time when God will do justice.

I realized after having overcome my most personal problems that the other sessions were a training path. I was learning and understanding the virtue of good over evil, what faith and trust are capable of, and what God is capable of. In our ignorant minds, the devil makes us believe in his indomitable strength, but as St. Paul says: “Where sin abounds grace abounds”, that is, that while it may be true that the devil has great power, it is limited power, and God’s power is infinite. What is that, against God? “And do not forget,” I was told “that you are a creation.” I could see the devil by my side waiting for a moment of weakness and I said to him, “You have power over me, but not over God; from now on you will have to fight against my faith. I’m not going to start a war with you. And you will not only have to fight against my faith but against that of all the people who will pass through my office and through my hands, take note. ”

From there, through the path of goodness, a little voice spoke to me, a soothing voice that said very softly “You need to know three teachers, humility, patience and trust2, to better learn and to better defend yourself against all this evil.”

Man needs:
. to be humble in the face of ego, pride and selfishness,
. to have patience in the face of arrogance and authoritative attitudes, . to be filled with confidence in the face of fear.

I said to myself “I am the one who needs all this, because I need to be well. What good is it for me to take care of others who need this if I am the first one who needs this?” The voice answered, “That’s right, you’re getting it.” It said, “They will be your teachers, time will prove this for you little by little and so will God.” The devil does what he wants because we believe him, we believe the Liar, but failing to believe in him and believing in God, he can do nothing against us.


Understanding the depth of my vocation


To be a priest first one has to be Christian, because the priesthood is simply a ministerial function in the name of Christ for the world – but on a personal level I am above all, a Christian. The personal experience with the plants left an impression on me, because it is one thing to hear arguments in defense of or a demonstration of one’s philosophy, but it is another thing to see it, to live it and to feel it. Once in a session I was told through Ayahuasca: “Rule number one, do not try too much to understand, but wait to feel, because what is felt is lived, and what you live can be preached.” That’s what I always wanted to understand: why is there so much talk of God, of love, of forgiveness, when it is forgotten so quickly and then everything is done backwards? Now I understand, the issue is not in “talking” but in “feeling” and then cementing it, living it, this is the most important thing.

To be a priest you must discover the vocation of the priesthood, because it is not me who is the priest, Jesus Christ is the one and only great Priest. I have to learn that as a priest I am invited by the Father, in a very special way, to do his work. This is how I saw the Eucharist, the sacrament that did not come from my hands but from the hands of Jesus Christ. Then I saw myself dressed in the white robe and I understood that Jesus Christ uses my body as an instrument. He uses my knowledge and what I have been learning; thus the greatness of this special vocation was gradually discovered.

Really the difficulty started there for me, after those clarifications. I realized the problem I had gotten myself into when faced with this high and noble role, all my bad habits of the past appeared. “And how am I going to change all this?” I asked. I had just realized the consequences of my decision but nonetheless I had to keep on going with what I had chosen, my choice towards God, and that would be all. Here I felt that trust was speaking to me. The fear began to go away. My skin shivered and I had goosebumps, I even felt hairy and that I was the devil. I became aware that I had to teach myself, to undertake a personal development. So I began to accept and learn how to let go of all the evil, the fears, the ignorance, the unknown, the doubts, the false beliefs… I was removing all the confusion, even the one I had between healers and sorcerers. I had thought “how can I accept all this if it is witchcraft?”. There I clarified these doubts and learned how to differentiate “healer” from “sorcerer”. The master plant cleared my doubts because society has to know what each one means. In the end what the plant transmitted to me was that the path of the healer is adequate, it is the path of healing, cleansing, and teaching. Plants cure but need help from the person who is at their service: that is the healer. The sorcerer on the other hand destroys the power of plants to do evil, to harm, to deceive, to subdue, to confuse.

Once in a session I saw Dr. Jacques turn into a plant, into Ayahuasca, and I saw Jesus Christ use that plant to make a preparation. I thought: “Dr. Jacques has transformed into a plant and that same plant is in the hands of Jesus Christ; that is, it is the medicine of God “. And God told me “He is my instrument, as you are my instrument, as a spiritual healer”. The true medicine is Jesus Christ and when it’s time for the session it is Jesus Christ who does his work through the healer and Ayahuasca. That’s why demons come out here. The voice during the session told me “Yes, God wants the man to be saved, it depends on him”; “It’s up to me,” – I said – “Work through me, not through them themselves.”

I saw every session of Ayahuasca like a classroom, classes at a school, and in every class when I spoke about me, when I asked for the work to be for me, it was noticeable that there was more approval. It is because of this that I can say that curing and teaching happened together, a training on how to respond to these concerns: now I can hear them because I know what truth there is in all of this.


Curing and blessing


At another stage, I was informed that the true healers within the session, as some of the sacred songs or “ikaros”3 say, are Jesus Christ and the Virgin Mary. There you find both, although I did not see the Virgin Mary, I felt her in the sessions in which I participated. Since then, the most beautiful thing I have begun to feel and live is my inner reality in a clearer and more transparent way, conscious that I must be sincere with myself, transparent in feelings, thinking, manner and speech. Aware that Jesus Christ has put His spirit in my hands, which for me was an impressive act. I also understood that between curing and blessing there is a great similarity, but they are not identical. They are not identical in the sense that the session is about healing/curing through plants, while outside the session God’s grace is received directly from the priest’s blessing. In short, in both the action is the same, but with a different “flavour”, and in the end everything comes from Him. I could understand that God has all the means to reach men and has many sources. The main one is the Church and its sacraments, the word of God, and undoubtedly that is not changed because it is well placed. However, this does not mean that they are the only sources of grace, there are many more. It is not religion that makes a man good, but his commitment, his sincerity, his transparency, his desire to change and to do good. And of course, good does not mix with evil in the least, because then it ceases to be. God is within the reach of all, of any person, and I could clearly understand what is meant by “God wants everyone to be saved” and it pains me to hear that “He wants everyone to be saved, but not everyone wants to be saved.” But that’s what we’re here for, to awaken consciences, to speak to them and make them understand with our example and life. I would like it to be true to uphold that “All who are by my side will know how to find God”.

The plant put my curing and blessing into effect in three ways: as a healer, a doctor and a teacher. I dared to call the plant “my healer”. When I drink it I know it is a curer which I welcome into my body, I know who I am with, with my healer. It is a curer because it cleanses the body, the mind, cleanses witchcraft, cleanses everything. It is also a doctor because it does “surgical intervention”, operates the diseased heart, the malformed brain… In addition, it acts as a teacher in the session, as I mentioned previously. Those are the three functions of the master plant and for it to act as such it is important that the patient place on it their greatest faith, confidence and concentration when entering a session, and to let it do it ́s work. I had the clear and precise feeling of recognizing it in its three functions. Just like in real life how the grace of God helps me to get ahead, to know the light and to defend myself from all evils, also within the sessions the plants are sacred medicines to me.

Finally, if I could define in one phrase what has been my work within the Takiwasi Center throughout the years, I would summarize it in this way: “God’s Spiritual Healer”.


[ English translation from Spanish original by Valeria Paz Villegas ]


Proudly powered by WordPress. Theme developed with WordPress Theme Generator.
Copyright © światosław / tales from the world. All rights reserved.